برای مدت طولانی ، مردم بر این باور بودند که استنشاق اکسیژن درمانی یک روش موثر برای بیماران جدی ، به ویژه برای بیماران مبتلا به COPD شدید و دوره های حاد هیپوکسی است ، که می تواند اثر تهدید کننده زندگی بیمار را تسکین دهد. با بهبود شرایط ، مردم تصور می کنند که دیگر نیازی به استنشاق اکسیژن نیست و حتی نگران این هستند که آیا استنشاق طولانی مدت اکسیژن برای بدن اعتیاد آور و مضر می شود.
در حقیقت ، این نظرات ناشی از عدم درک کافی از اکسیژن درمانی است. نیاز به استنشاق طولانی مدت اکسیژن به دلیل وابستگی و اعتیاد به اکسیژن نیست بلکه دقیقاً به دلیل کمبود اکسیژن مزمن در بدن است. بیماران مبتلا به بیماری انسدادی مزمن ریوی از هیپوکسی شدید مزمن رنج می برند و مستعد تنگی نفس ، خستگی ، از دست دادن حافظه و حتی سیانوز لب ، انگشتان و ناخن های پا هستند و حتی باعث اختلال در عملکرد و آسیب به مغز ، قلب ، کبد می شوند. ، و کلیه ها هر چه هیپوکسی بدتر باشد ، بروز Cor pulmonale زودتر اتفاق می افتد. علاوه بر این ، هیپوکسی طولانی مدت بر عملکرد دفاعی ایمنی بدن&# 39 نیز تأثیر می گذارد ، بنابراین مستعد علائم مکرر عفونت های تنفسی است.
دکتر پیشنهاد کرد که برخی از بیماران مبتلا به بیماری انسدادی مزمن ریوی ، پس از کنترل بیماری حاد ، نیاز به درمان طولانی مدت با اکسیژن در منزل دارند. اکسیژن درمانی صحیح می تواند پیشرفت بیشتر بیماری را به تأخیر بیندازد ، عفونت های تنفسی را کاهش دهد و کیفیت زندگی&# 39 بیمار را بهبود بخشد.
هدف از اکسیژن درمانی طولانی مدت در خانواده این است که بیماران مبتلا به COPD در هنگام استراحت ، خواب و فعالیت دچار کمبود اکسیژن شدید نشوند و از بین بردن اثرات سوverse هیپوکسی مزمن بر سلامتی ، مانند اصلاح هیپوکسمی و کاهش عروق ریوی. فشرده سازی و به تأخیر انداختن پیشرفت بیماری ریوی قلب و غیره ، در نهایت می تواند طول عمر بیماران را افزایش دهد و کیفیت زندگی را بهبود بخشد.
البته همه بیماران با انسداد مزمن انسداد ریوی نباید تحت درمان با اکسیژن درمانی طولانی مدت قرار بگیرند. روش بالینی عمدتا برای بیماران مبتلا به بیماری انسدادی مزمن ریوی است که علائم زیر را دارند: پس از ترک سیگار ، دارو و سایر درمانها پایدار است ، بیمار هنوز در حالت استراحت دارای هیپوکسمی شریانی است. یعنی ، هنگام تنفس هوای داخلی ، فشار جزئی اکسیژن خون شریانی آن کمتر یا برابر با 55 میلی متر جیوه است. اگر فشار جزئی اکسیژن خون 55-59 میلی متر جیوه باشد ، باید شرایط زیر را نیز استشمام کرد ، مانند پلی سیتمی ثانویه. فشار خون ریوی؛ نارسایی قلب راست
روش اجرای اکسیژن درمانی خانواده:
اکسیژنمتمرکز کننده: از دستگاه منبع تغذیه برای عبور هوا از غربال مولکولی در ژنراتور استفاده کنید تا اکسیژن ، نیتروژن و سایر گازهای بی اثر را جدا کرده و غلظت های مختلف اکسیژن را در محدوده جریان اکسیژن 1-10 لیتر در دقیقه تأمین کنید. استفاده از آن در داخل خانه بدون جایگزینی منظم راحت است و برای اکسیژن درمانی طولانی مدت در خانه مناسب است.
روش استنشاق اکسیژن: روش اکسیژن کاتتر بینی دو حفره ، روش اکسیژن احتقان بینی و روش اکسیژن ماسک.
تجهیزات مخصوص اکسیژن رسانی مورد استفاده در افراد مختلف متفاوت است. اما میزان مصرف اکسیژن سازگار است. هنگام شروع استنشاق اکسیژن ، پزشک باید میزان اکسیژن استنشاق شده را با توجه به شرایط تعیین کرده و تلاش کند تا کمترین میزان اکسیژن را برای دستیابی به حداکثر اثر استفاده کند. معمولاً ابتدا با سرعت کم جریان شروع کنید ، میزان جریان اکسیژن را در حدود 1-3 لیتر در دقیقه تنظیم کنید و در هنگام خواب میزان جریان را به طور مناسب افزایش دهید. اکسیژن درمانی باید حدود 15 ساعت در روز طول بکشد.
به طور خلاصه ، درمان طولانی مدت اکسیژن در منزل برای بیماران COPD بسیار کاربردی است. برای اولین بار ، باید تحت هدایت متخصص انجام شود. میزان جریان اکسیژن مناسب را تنظیم کنید ، رطوبت اکسیژن و بطری رطوبت را تمیز نگه دارید و در عین حال ، به درمان پایبند باشید و استقامت داشته باشیدکه دربه منظور دستیابی به اثر مورد نظر.