با ظهور یک جامعه پیری، بروز بیماری های مزمن رو به افزایش است که به طور جدی بر سلامت انسان تأثیر می گذارد. بیماری COPD یکی از شایع ترین بیماری های مزمن است. به گفته سازمان بهداشت جهانی، COPD تا سال ۲۰۳۰ به سومین علت اصلی مرگ و میر در سطح جهانی تبدیل خواهد شد.
COPD یک بیماری التهابی مزمن راه هوایی است که اغلب در افراد میانسال و مسن رخ می دهد. معمولاً از برونشیت مزمن و امفزما توسعه می یابد که می تواند آسیب زیادی به بدن وارد کند.
علاوه بر درمان و کنترل دارو، بیماران مبتلا به COPD نیز نیاز به اکسیژن درمانی دارند. در فرایند اکسیژن درمانی باید از سوء تفاهم های مرتبط اجتناب کرد تا علائم بیماران بهتر تسکین پیدا کند.
1. "اثر لاونگ اصطلاح اکسیژن درمانیدر سلامت"
بیماران COPD می توانند اکسیژن کافی در ریه ها را از طریق اکسیژن درمانی تضمین کنند که به بهبود عملکرد تنفسی بیمار کمک می کند، اما بسیاری از بیماران معتقدند اکسیژن یک گاز خارجی است و استنشاق طولانی مدت اکسیژن باعث آسیب به بدن و ایجاد آسیب ریه خواهد شد. آسیب، و در نتیجه سمیت اکسیژن.
در واقع درمان استنشاق اکسیژن برای بیماران مبتلا به COPD می تواند عملکرد تهویه ریه ها را بهبود بخشد و به تسکین علائم خفگی کمک کند.
2. "طولانی مدت استنشاق اکسیژن آسان است برای تبدیل شدن به معتاد"
بسیاری از بیماران COPD بر این باورند که استنشاق طولانی مدت اکسیژن منجر به اعتیاد به اکسیژن خواهد شد، و هنگامی که استنشاق شود، از اکسیژن جدا نشدنی خواهند بود.
هیچ داده ای وجود ندارد که نشان دهد استنشاق طولانی مدت اکسیژن اعتیاد آور است. بیماران مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریوی بدون اکسیژن نمی توانند این کار را انجام دهند. دلیل اساسی این است که عملکرد ریه ضعیف است و نمی تواند عملکرد تهویه طبیعی را انجام دهد. استنشاق اکسیژن برای حفظ تنفس ضروری است. هیپوکسی طولانی مدت منجر به کاهش شدید عملکرد ریه خواهد شد.
3. "بدون تنفس، بدون نیاز به اکسیژن"
بزرگترین سوء تفاهم بیماران COPD در روند بهبودی تنفس یا مصرف اکسیژن نیست که تاثیری بر بدن خواهد داشت.
هدف اصلی درمان استنشاق اکسیژن، تسکین علائم بیماران، جلوگیری از تشدید بیماری، تسکین عملکرد ریه، و جلوگیری از کاهش عملکرد ریه است. بنابراین برای بیماران مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریوی، چه در دوره تشدید باشد و چه دوره پایدار، چه علائم خس وجود داشته باشد یا نه، باید درمان استنشاق اکسیژن انجام شود تا اکسیژن کافی در ریه ها تضمین شود.
4. "بدون نیاز به اکسیژن در طول روز"
بسیاری از بیماران فکر می کنند که اکسیژن در طول روز کافی است و تنها در شب به اکسیژن نیاز دارد.
برای بیماران COPD، اکسیژن درمانی باید بیش از ۱۵ ساعت در روز تضمین شود. انجام اکسیژن درمانی تنها در شب کافی نیست، بنابراین اکسیژن باید در طول روز استنشاق شود تا از اثر اکسیژن درمانی اطمینان حاصل شود.
5. "اکسیژن نیاز به دارو ندارد"
از نظر بالینی، بسیاری از بیماران مبتلا به COPD بر این باورند که تا زمانی که اکسیژن را استنشاق کنند، نیازی به استفاده از داروها برای درمان نیستند.
در واقع انجام این کار بر بدن تاثیر خواهد گذارد. COPD یک بیماری التهابی راه های هوایی است، و علائم باید توسط داروها کنترل شوند، و درمان ترکیبی با اکسیژن درمانی و داروها برای تسکین اساسی رنج بیماران مورد نیاز است.
بیماران مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریوی باید در اسرع وقت درمان استاندارد شده دریافت کنند و اکسیژن درمانی یکی از پیوندهای بسیار مهمی است که نمی توان آن را نادیده گرفت. برای اطمینان از اکسیژن رسانی کافی در ریه ها باید مراقبت شود. در عین حال بیماران مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریوی نیز نیاز به درک کافی از اکسیژن درمانی دارند و فعالانه برای درمان با پزشکان همکاری می کنند.