در قلمرو سلامت حیوانات ، بیماری های قلبی مانند یک مه مرموز از بین می رود. برخلاف تصور رایج ، همه حیوانات مبتلا به بیماری قلبی ، "سه گانه علائم" را نشان می دهند-کوشش ، جیب زدن و مشکلات تنفسی. بیماری قلبی طیف گسترده ای از شرایط است ، بسیار پیچیده تر از آنچه اغلب متوجه می شویم. هر نوع بیماری قلبی به نارسایی احتقانی قلب پیشرفت نمی کند.
هنگامی که نارسایی احتقانی قلب اعتصاب می کند ، تعادل مایعات بدن کاهش می یابد. مایعات بیش از حد بدن ، به ویژه قفسه سینه و ریه ها را سیل می کند و عمل ساده تنفس را به یک مبارزه تبدیل می کند. پریشانی تنفسی ، که با نفس های زحمت کشیده و تنگی نفس مشخص می شود ، به یک نبرد ثابت تبدیل می شود. در این لحظات بحرانی ، اکسیژن درمانی به عنوان یک زندگی پدیدار می شود و حیوانات را تثبیت می کند که در لبه فروپاشی تنفسی قرار می گیرند.
اکسیژن درمانی یک راه حل یک اندازه مناسب نیست. این یک سمفونی کاملاً تنظیم شده از استراتژی های درمانی است. این رویکرد بسته به وضعیت حیوان و مدت زمان درمان متفاوت است. ماسک های صورت با اکسیژن و اکسیژن مانند "نجات فلش" هستند ، ایده آل برای مراحل سریع یا معاینات کوتاه. با این حال ، آنها برای اقامت طولانی مدت در بیمارستان یا مراقبت از منزل کم می شوند. از طرف دیگر ، قفس های اکسیژن ، یک پناهگاه متوسط تا بلند مدت ، یک پناهگاه تخصصی ارائه می دهد که از اکسیژن مداوم پشتیبانی می کند. با این حال ، حفظ این پناهگاه ها نیاز به کنترل دقیق دما ، رطوبت و تهویه به ویژه برای حیوانات کوچکتر دارد.
در حالی که اکسیژن درمانی نقش مهمی در کاهش پریشانی تنفسی دارد ، این یک پاناسه برای بیماری های قلبی نیست. برنامه های درمانی مانند "طرح های بازیابی" شخصی است که با دقت متناسب با شرایط و شرایط منحصر به فرد هر حیوان متناسب است. هنگامی که ورم ریوی وارد می شود ، به سادگی مکمل اکسیژن اغلب کافی نیست. دیورتیک ها ممکن است به عنوان "رزمندگان مایع" قدم بگذارند ، و به طور موثری مایعات اضافی را از ریه ها بیرون می کشند. اما برای حیوانات که با مشکلات تنفسی و ورم ریوی ناشی از فشار خون ریوی روبرو می شوند ، اکسیژن درمانی غیر قابل مذاکره می شود. تأمین اکسیژن کافی نه تنها مبارزات تنفسی را کاهش می دهد بلکه می تواند شدت ورم ریوی را نیز کاهش دهد. در سفر به درمان بیماری های قلبی در حیوانات ، اکسیژن درمانی به عنوان یک نجات دهنده حیاتی می درخشد ، اما محدودیت های خود را نیز دارد. فقط با کار در کنار هم با سایر درمانها می توان مسیر بهبودی برای بیماران خزدار ما را روشن کرد.