اکسیژن درمانی بلندمدت در COPD: عوامل موثر و راه های بهبود انطباق بیمار

خلاصه

اکسیژن درمانی طولانی مدت (LTOT) روش اساسی درمان در بیماران مبتلا به بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD) همراه با هیپوکسمی در حال استراحت است. در صورت تجویز و استفاده صحیح، LTOT به وضوح نشان داده است که بقا را در بیماران COPD هیپوکسمی بهبود می بخشد. پایبندی به LTOT از 45 درصد تا 70 درصد متغیر است و استفاده بیش از 15 ساعت در روز به طور گسترده ای به عنوان کارآمد پذیرفته شده است. اگرچه چندین مطالعه به سطح پایبندی بیماران به LTOT پرداخته اند، تعداد کمی مداخلاتی را پیشنهاد یا ارزیابی کرده اند که منجر به افزایش انطباق می شود. فقدان داده‌های کافی در مورد بیماران COPD پس از تجویز اکسیژن خلأ بزرگی است که باید برای افزایش اثربخشی بالینی و مهار هزینه برای استفاده طولانی‌مدت به درستی با آن مقابله کرد. مقاله مروری حاضر، عوامل مؤثر بر انطباق بیماران با استفاده از LTOT را برجسته می‌کند و بر استراتژی‌ها و مداخلات جدیدی تأکید می‌کند که ممکن است با توجه به تحقیقات کنونی بسیار کمی که این موضوع را ارزیابی می‌کنند، سود قابل توجهی داشته باشند. بنابراین، تحقیقات بیشتری باید به سرعت انجام شود تا اثربخشی رویکردهای جدید طراحی شده در بهبود نتایج بیماران دریافت کننده LTOT تأیید شود.

1. مقدمه

به خوبی ثابت شده است که اکسیژن درمانی طولانی مدت (LTOT) تنها روش درمانی ثابت شده برای تغییر دوره دیررس بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD) است. به ویژه، دو مطالعه برجسته، آزمایش اکسیژن درمانی شبانه (NOTT) و شورای تحقیقات پزشکی بریتانیا (MRC) که در اواخر دهه 1970 انجام شد به صراحت نشان داد که LTOT (زمانی که بیش از 15 ساعت در روز استفاده شود) میزان بقا را در بیماران مبتلا به COPD شدید همراه با هیپوکسمی در حال استراحت. از نظر حداکثر سود، تجویز مداوم اکسیژن (بیشتر یا مساوی 15 ساعت در روز) نسبت به مصرف متناوب یا شبانه برتری دارد. همچنین شواهد انباشته‌ای وجود دارد که نشان می‌دهد LTOT اثرات مطلوبی بر سایر معیارهای پیامد، از جمله افسردگی، عملکرد شناختی، کیفیت زندگی، قابلیت ورزش، و دفعات بستری شدن در بیمارستان دارد. علاوه بر این، پیشرفت فشار خون شریانی ریوی را تثبیت و گاهی معکوس می‌کند و همچنین آریتمی‌های قلبی و یافته‌های الکتروکاردیوگرافی که نشان‌دهنده ایسکمی میوکارد است را کاهش می‌دهد.

اثربخشی LTOT در بهبود بقا تنها در بیماران COPD پایدار با هیپوکسمی مزمن شدید (PaO2 کمتر از 55 میلی‌متر جیوه (7.3 کیلو پاسکال) یا PaO2 در محدوده 56 تا 59 میلی‌متر جیوه (7.4-7.8 کیلو پاسکال) در حضور علائم کور ریوی اثبات شده است. هماتوکریت > 55 درصد). مزایای بالینی حاصل از LTOT مشروط به انطباق با درمان، مدت درمان، و اصلاح کافی هیپوکسمی است.

Despite the generally recommended daily duration of oxygen use (>15 ساعت در روز) برای دستیابی به اهداف خود، طبق ادبیات موجود، پایبندی به LTOT ضعیف به نظر می رسد. علاوه بر این، این درمان هزینه های زیادی را به سیستم های مراقبت های بهداشتی در سراسر جهان تحمیل می کند، زیرا صدها هزار بیمار COPD که اکسیژن مکمل دریافت می کنند و هزینه های بالای مربوط به تجهیزات اکسیژن تحویل بادوام است. به طور خاص، تخمین زده می شود که 1 میلیون بیمار LTOT در ایالات متحده با بازپرداخت کل Medicare برای هزینه های مربوط به O2 بیش از 2 میلیارد دلار در سال دریافت می کنند. این احتمال وجود دارد که مقدار زیادی پول تلف شود زیرا چندین مطالعه نرخ پایبندی ناکافی به این درمان را گزارش می‌کنند.

2. LTOT برای بیماران COPD با هیپوکسمی شدید

دستورالعمل های فعلی واقعی در توصیه به LTOT برای بیماران COPD با هیپوکسیمی شدید (PaO2 < 55 mmHg، < 7.3 kPa) موافق هستند، در حالی که برخی از تفاوت ها در بیماران با هیپوکسمی متوسط ​​(55 < PaO2 < 60 mmHg، 7.4 < PaO2 > > مشاهده شده است. 8 کیلو پاسکال) با توجه به معیارهایی که باید با مقادیر PaO2 مرتبط باشند.

بسیاری از تحقیقات اولیه برای LTOT به دقت نسخه پرداخته است. به طور خاص، تجویز اکسیژن برای حداقل 15 ساعت در روز کافی در نظر گرفته می شود و نشان دهنده یک متغیر است که با استفاده موثر مرتبط است. هوارد و همکاران گزارش داد که پزشکان "در عادات تجویزی خود بسیار متفاوت بودند". 36 درصد از بیماران LTOT کمتر از 15 ساعت در روز تجویز شدند و در نتیجه دوز بهینه کاهش یافت. والشاو و همکارانش به این نتیجه رسیدند که یک نسخه موثر و پیروی از آن بیشتر با یک پزشک تنفسی مرتبط است تا یک پزشک خانواده. گرانادوس و همکاران با اشاره به اینکه 58 درصد از نمونه انتخاب شده دارای معیارهای اکسیژن درمانی بودند، از این تعداد 80.5 درصد (36/29) به درستی با هیپوکسمی اصلاح شده تجویز شدند. مطالعه دیگری نشان داد که 55 درصد از بیماران دستورالعمل های کتبی کاملی در مورد استفاده از LTOT توسط پزشک خود دریافت نکرده بودند و 63 درصد از اهمیت LTOT در مدیریت درمانی بیماری خود آگاه نبودند. فقدان دستورالعمل صریح نسخه و بررسی نسخه، پایبندی بیمار را محدود می کند.

3. پایبندی LTOT

حداقل مدت زمان توصیه شده LTOT 15 ساعت در روز است، بنابراین نشان دهنده یک پایبندی کافی به اکسیژن است، همانطور که توسط دستورالعمل های بین المللی در مورد LTOT محل اقامت ایجاد و تعریف شده است. چندین مطالعه انطباق با LTOT را ارزیابی کرده‌اند که نرخ‌هایی را از 45 تا 70 درصد نشان می‌دهد. این کارآزمایی‌های بالینی میزان مصرف اکسیژن بیماران و همچنین مشکلات شناسایی شده را مشخص کرده‌اند. حاشیه‌نویسی‌های این مطالعات نشان‌دهنده جهت‌گیری بالقوه تحقیقاتی مانند آموزش بیمار و ارائه‌دهنده اکسیژن و/یا پشتیبانی پس از تجویز است. پایبندی کمتر از حد مطلوب به عنوان یک عامل خطر مستقل قابل تغییر برای تشدید مکرر COPD گزارش شده است که نیاز به بستری شدن در بیمارستان را دارد و در نتیجه هزینه های مراقبت های بهداشتی را افزایش می دهد.

4.عوامل خطر برای عدم انطباق LTOT

شدت بیماری می تواند بر پایبندی LTOT تأثیر منفی بگذارد. COPD در مراحل پایانی خود یک بیماری ناتوان کننده است که به طور قابل توجهی منجر به کیفیت پایین زندگی می شود. برخی گزارش کردند که وضعیت عملکردی ضعیف برای بیماران با افسردگی و احساس حمایت جزئی مرتبط است که ممکن است به انطباق ناکافی ترجمه شود. بر اساس یافته های مطالعه، مدیریت علائم، عمدتا تنگی نفس ممکن است بر پایبندی تأثیر بگذارد. چندین شرکت‌کننده می‌توانستند تفاوت کمی در احساسشان که آیا از اکسیژن استفاده می‌کنند یا خیر، بگویند. این گروه از بیماران که فواید کمی اما فوری در کاهش علائم احساس می‌کردند، بیشتر با نقش اکسیژن در زندگی‌شان مبارزه کردند.

علاوه بر این، پایبندی ضعیف به نسخه های LTOT ممکن است ناشی از سردرگمی ذهنی مرتبط یا درک نادرست از نسخه صحیح باشد. بیماران COPD با سطح تحصیلات پایین ممکن است با LTOT سازگار نباشند. بی سوادی نسبت به دستورالعمل های پزشکی غیرقابل درک حاوی اصطلاحات علمی ممکن است منجر به مصرف ناکافی اکسیژن شود. بر این اساس، پزشکان تجویز کننده باید دستورالعمل های خود را در مورد LTOT در بیماران بی سواد ساده کنند. علاوه بر این، سن بالا، سیستم‌های اکسیژن قابل حمل برای بیماران متحرک، مقادیر بالای PaO2 در هوای اتاق، و عادات سیگار کشیدن عوامل بالقوه‌ای را تشکیل می‌دهند که تأثیر منفی بر انطباق با LTOT دارند. بیماران مبتلا به هیپوکسیمی COPD، که سیگاری های فعال هستند، ادامه سیگار را به استفاده از اکسیژن درمانی توصیه شده که منجر به عواقب مضر سلامتی می شود، ترجیح می دهند.

5. نتیجه

به خوبی ثابت شده است که تبعیت کمتر از حد مطلوب با اکسیژن درمانی طولانی مدت رایج است و باعث عوارض قابل توجه و همچنین هزینه های زیادی برای سیستم های مراقبت های بهداشتی در سطح جهانی می شود. هنگام تجویز دارو، ممکن است علاوه بر اثربخشی مداخله، پیچیدگی رژیم را نیز در نظر بگیرید. اکسیژن یک داروی کنترل‌کننده است، طبق درجه فارمکوپه بین‌المللی، و باید فقط با دستور کتبی یک پزشک مجاز تجویز شود. استفاده نامناسب از اکسیژن و تجهیزات اکسیژن رسانی می تواند منجر به آسیب یا آسیب واقعی به مردم شود و پیامدهای اقتصادی ایجاد کند. پزشکان درگیر در LTOT باید آگاه باشند و برای تسهیل استفاده از اکسیژن با بیماران همکاری کنند. بهبود پایبندی به اکسیژن درمانی و به حداقل رساندن اثرات منفی درمان مستلزم درک تجربه ذهنی درمان است. بررسی نگرانی ها و تعصبات بیماران در مورد اکسیژن درمانی می تواند به توسعه مداخلات جدید و استراتژی های مدیریتی کمک کند. علاوه بر این، اهداف ارزشمند برای تحقیقات آینده شامل توسعه استراتژی‌های بهتر برای آموزش به بیمار و روش‌های قابل تحمل‌تر برای تحویل اکسیژن (به عنوان مثال، سیستم‌های حفظ اکسیژن، سیستم‌های اکسیژن بلندمدت غیر تحویل)، همراه با آزمایش این رویکردها برای تأیید اثربخشی آنها در بهبود نتایج بیمارانی که LTOT دریافت می کنند.