هدف و شرایط برای اکسیژن درمانی
اکسیژن درمانی یک مداخله مهم پزشکی است که میزان اکسیژن به ریه ها و جریان خون را افزایش می دهد. این ماده برای افرادی که از بیماری های تنفسی رنج می برند تجویز می شود - بیماری های مختل کننده مانند بیماری انسداد مزمن ریوی (COPD) ، فیبروز ریوی یا نارسایی قلبی. با تسهیل تنفس آسان تر ، همچنین فشار روی قلب را کاهش می دهد.
فرکانس تجویز و استفاده
نیاز به اکسیژن درمانی در بین بیماران متفاوت است. برخی به پشتیبانی مداوم اکسیژن نیاز دارند ، در حالی که برخی دیگر به طور متناوب در طول روز یا فقط در شب به آن نیاز دارند. پزشک میزان دقیق اکسیژن و فراوانی استفاده را بر اساس وضعیت بیمار تعیین می کند.
حالت استنشاق اکسیژن
بیشتر بیماران برای مصرف اکسیژن از کانول بینی استفاده می کنند. با این حال ، کسانی که تقاضای اکسیژن بیشتری دارند ممکن است نیاز به استفاده از ماسک داشته باشند که هم بینی و هم دهان را بپوشاند.
درمان اکسیژن خانگی: استفاده و مراقبت
اجتناب از موادی که تنفس را کاهش می دهند: هنگام استفاده از اکسیژن در خانه ، از مصرف الکل یا مصرف دارو مانند قرص های خواب ، آرام بخش و غیره ضروری است. این مواد می توانند سرعت تنفس را کاهش دهند.
نگهداری کانول بینی: به طور منظم روزانه کانول بینی را با صابون مایع و آب گرم تمیز کنید. هر هفته 2 - 4 را جایگزین کنید. در صورت سرماخوردگی ، هنگامی که علائم سرماخوردگی فروکش کرد ، دلهره های بینی را تغییر دهید.
اقدامات احتیاطی: اکسیژن بسیار قابل اشتعال است و می تواند شعله های آتش را تشدید کند. بنابراین ، هرگز سیگار کشیدن یا ویپ ، یا اجازه دادن به دیگران در مجاورت هنگام استفاده از اکسیژن ، بسیار مهم است. حداقل 2 متر (6 فوت) اکسیژن را از شعله های آتش ، جرقه یا منابع حرارتی دور نگه دارید و از استفاده از محصولات قابل اشتعال در هنگام اکسیژن درمانی خودداری کنید.
نظارت و برقراری ارتباط با دکتر
در صورت بروز علائمی مانند تنگی نفس ، بی قراری ، سردرگمی ، خستگی شدید یا احساس عدم تأمین اکسیژن کافی ، بیماران باید فوراً به پزشک خود اطلاع دهند.
سفر با اکسیژن درمانی
با برنامه ریزی مناسب ، مسافرت به طور کلی امکان پذیر است در حالی که تحت درمان با اکسیژن قرار می گیرد.